Er schijnen Amsterdammers te zijn die klagen over het feit dat er zoveel brommertjes bij zijn gekomen in de straten. Die zijn overduidelijk niet in Azie geweest! Ik geloof dat wij wel een jaartje of vijf van ons leven mogen aftrekken door deze reis... Een mondkapje dragen lijkt vanuit dit werelddeel bezien niet meer zo'n overtrokken gezondheidsmanie (ze hebben ze hier dan ook in alle kleuren en maten... iemand interesse?). En aangezien er een heleboel Vietnamezen in Vietnam wonen, zijn er dus nog meer brommertjes. En dat geeft nieuwe uitdagingen in het verkeer. Oversteken zonder stoplichten gaat dan ook zo...: kind op de arm, diep ademhalen (+ schietgebedje), nog maar een keer diep ademhalen, ogen dicht (of toch maar niet), en uiteindelijk zo langzaam mogelijk de straat oversteken, waarna er een dans ontstaat van elkaar voorrang geven en ontwijken. Althans met de brommertjes, want de auto's en vooral de bussen rijden gewoon keihard door.  De Vietnamezen (en ook de Cambodjanen trouwens) gebruiken de brommer als vervoermiddel voor alles en iedereen. Dus hoppa, papa voorop met een kind tegen het stuur geklemd, mama erachter met baby aan de borst en nog een derde kind ergens daarachter, en oh ja, ook nog wat levende ganzen die aan hun poten aan de brommer hangen (af en toe schiet een kopje omhoog om nog even wat te gakken). En ach ja, oma kan ook nog best mee. Maar hoe is het dan verder in Vietnam? * Ze zijn hier nog beter in het achterna zitten van de kinderen. Lekker knijpen in de wangetjes, armpjes en tussen de beentjes (jaja! om te checken of J-tje echt geen jongetje is) en een goeie tik als ze geen aandacht terug willen geven... Oei, niet echt iets voor de meisjes, dit alles... * We waren er al voor gewaarschuwd, maar ze zitten je echt in je nek hier. Stel je maar eens voor een Vietnamees menu met wel 300 gerechten uit te moeten pluizen voor al die miezemuizerige etertjes, met een Vietnamees die de gehele tijd (letterlijk) in je nek staat te hijgen... Oei, niet echt iets voor de mama, dit alles... * Ze spreken hier compleet geen Engels...: "is there a cinema in town, you know, with movies?" "oke, no movies on tv? I phone for you, fix tv" ....euhhhh.... * Maar het is hier wel verdomd mooi! Via de waterstraten in de Mekong Delta die we met een klein bootje onveilig hebben gemaakt. Naar het bruisende Ho Chi Minh City (=Saigon) waar we hebben gelogeerd bij Madame Cuc. En de groene heuvels en het Crazy House van Dalat. Zitten we nu aan de kust met de bergen in onze rug en hebben net een kabelbaantochtje over zee (très cool!) gemaakt. En ik verheug me op nog veel meer. Groetjes voor iedereen! Carolijn & co.