Jullie wisten het misschien nog niet, maar onder reizigers heerst er een groot taboe. We zijn er zelf ook pas net achter gekomen. De meeste (verre) reizen beginnen met een aantal wittebroodsweken na de eerste shock ("ai, die baby's hier worden echt op straat geboren") of verwondering ("wow, dit is echt het paradijs op aarde!"). En als je je reis goed plant, valt die mooi binnen de wittebroodsweken. Sommige reizigers hebben wel wat last van het ik-heb-zo'n-zin-in-mijn-broodje-kaas-syndroom, maar verder is er vaak geen vuiltje aan de lucht. Je bent gewoon lekker aan het genieten van natuur of cultuur. En alle vreemde dingen worden weggeschoven onder het mom van cultuurverschillen en zo fijn open-minded zijn. "Hé, wat doet ze nou? Trok ze nou echt het rokje van Soraya omhoog om te kijken of ze wel een meisje is... Nou, ja! Hahahaha!" En zaken, zoals om 4.30u moeten opstaan om de trein van 5.30u te kunnen halen, die vervolgens pas om 7.00u vertrekt (op een of andere manier weten de locals wel altijd dat er vertraging is...), worden rustig ondergaan. Je wist eigenlijk zelf nog niet eens dat je je ochtendhumeur ook op standje nul kon zetten... En anders levert het altijd nog wel sterke verhalen op die je thuis of aan je medereizigers kunt vertellen.  Zo hebben we er al een wedstrijdje "wie is het meeste afgezet voor deze tour" op zitten. Bleek overigens de in de USA wonende Vietnamezen te zijn... Mmmm, afgezet worden door je landgenoten.... Zegt wel iets over de Vietnamezen, maar daar komen we nog wel een keer op. Of wat dacht je van deze? Een aantal uur in de nachtbus moeten wachten, omdat de chauffeur er vandoor ging om doodleuk pas 3 uur later terug te komen.... Bleek dat hij 'even' naar een concert was geweest... :-) (overigens niet ons verhaal, want met 2 schreeuwwijffies de nachtbus in, leek ons toch niet zo'n fantastisch vooruitzicht (hoewel de nachtelijk karaoke sessies in die bussen misschien de boel nog een beetje hadden kunnen overstijgen...?))  Of je kunt je nog eens stiekem een beetje verkneukelen aan de sukkeligheid van een medetourist: "He, you guys, what did you pay for your Halong Bay tour? We just paid 90 dollars for a one-day trip. Is this a good price?" "Halong Bay is expensive, yes... You just arrived in Vietnam?" (lalalala...we only paid 55 dollars for a two-day tour.... - gnifgnif - you L....RRR!) Maar dan...als je lang genoeg in een land bent, beginnen je dingen op te vallen die je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt en waaraan je je - als je het eerlijk aan jezelf toegeeft - helemaal kapot ergert. En voor je het weet, begin je in het land van de eeuwige glimlach dingen te gillen als: "Do NOT touch my child. Look at her; she is not enjoying this AT ALL!" "This price is just ridiculous, are you CRAZY.... NO, we are NOT going to pay you 500.000 Dong (~25 dollar) for a 3 km trip!" "Does ANYONE here speak ANY English!" en "Waarom is hier nooit eens een F..KING prullebak!" Terwijl je dondersgoed weet dat je er met een grap en een lach veel beter vanaf komt, want je bent immers al een hele tijd in dat land...  En als je dan merkt dat je je aan ieder wissewasje zit te ergeren, dan weet je: eigenlijk heb ik het dus gewoon even helemaal gehad hier... Maar dat zeggen we natuurlijk niet tegen anderen... we kijken wel uit, want voor je het weet, krijg je van die lekkere niet-constructieve opmerkingen, zoals "Maar je hebt hier toch zeker zelf voor gekozen...?" en "Je hoefde dit niet te doen...". Terwijl irritatie één van de interessantste emoties is die er zijn. Want het geeft immers je persoonlijke grenzen aan en die zijn het altijd waard te onderzoeken. Die van ons lag bij 6,5 week Vietnam. Maar we weten eigenlijk nu al dat we het ook verdomd zullen missen: * de verse springrolls van rijstpapier in het Noorden, de Cao Lau van het Midden, etc, etc. * aan het einde van de middag met de locals door de rijstvelden fietsen naar het strand * de wasstraat van duizenden (!) dartelende vlindertjes in Cuc Phuong National Park * het waterleven in de Mekong Delta  * de eeuwige, opdringerige maar oprechte nieuwsgierigheid naar Juliette's haar... ;-) * en natuurlijk het feit dat we ons altijd welkom hebben gevoeld met de kleine meisjes (dit in tegenstelling tot plekken waar veel Westerlingen kwamen)... Maar voor nu is het toch echt bye bye Vietnam, welcome Thailand! We maken binnenkort de cirkel rond! Veel groetjes, Carolijn. P.S. Inmiddels zitten we in Kanchanaburi, Thailand, in het Oriental Kwai Resort, dat ik overigens iedereen kan aanraden. Superrelaxed met eindelijk weer eens een wijntje in de hand! Dus alle irritatie is als sneeuw voor de zon verdwenen.... :-)