De cirkel is rond!

De cirkel is nu officieel rond! En uiteraard sluiten we die in stijl af, namelijk met een laatste nachtje in een echte backpackerslodge midden in Kuala Lumpur! Met een stapelbed, harde handdoeken, een douche op de gang... en zeer waarschijnlijk luidruchtige, dronken, jonge twintigers op de gang vannacht. Heerlijk, toch.... ;-) Gelukkig mogen we nog een paar nachtjes logeren bij Agnes en Hugo en hun twee jongetjes en daarna een nachtje in Dubai voordat we op donderdagmiddag weer in Amsterdam landen. Tot snel! Groetjes, Carolijn.

Reizigerstaboe

Jullie wisten het misschien nog niet, maar onder reizigers heerst er een groot taboe. We zijn er zelf ook pas net achter gekomen. De meeste (verre) reizen beginnen met een aantal wittebroodsweken na de eerste shock ("ai, die baby's hier worden echt op straat geboren") of verwondering ("wow, dit is echt het paradijs op aarde!"). En als je je reis goed plant, valt die mooi binnen de wittebroodsweken. Sommige reizigers hebben wel wat last van het ik-heb-zo'n-zin-in-mijn-broodje-kaas-syndroom, maar verder is er vaak geen vuiltje aan de lucht. Je bent gewoon lekker aan het genieten van natuur of cultuur. En alle vreemde dingen worden weggeschoven onder het mom van cultuurverschillen en zo fijn open-minded zijn. "Hé, wat doet ze nou? Trok ze nou echt het rokje van Soraya omhoog om te kijken of ze wel een meisje is... Nou, ja! Hahahaha!" En zaken, zoals om 4.30u moeten opstaan om de trein van 5.30u te kunnen halen, die vervolgens pas om 7.00u vertrekt (op een of andere manier weten de locals wel altijd dat er vertraging is...), worden rustig ondergaan. Je wist eigenlijk zelf nog niet eens dat je je ochtendhumeur ook op standje nul kon zetten... En anders levert het altijd nog wel sterke verhalen op die je thuis of aan je medereizigers kunt vertellen.  Zo hebben we er al een wedstrijdje "wie is het meeste afgezet voor deze tour" op zitten. Bleek overigens de in de USA wonende Vietnamezen te zijn... Mmmm, afgezet worden door je landgenoten.... Zegt wel iets over de Vietnamezen, maar daar komen we nog wel een keer op. Of wat dacht je van deze? Een aantal uur in de nachtbus moeten wachten, omdat de chauffeur er vandoor ging om doodleuk pas 3 uur later terug te komen.... Bleek dat hij 'even' naar een concert was geweest... :-) (overigens niet ons verhaal, want met 2 schreeuwwijffies de nachtbus in, leek ons toch niet zo'n fantastisch vooruitzicht (hoewel de nachtelijk karaoke sessies in die bussen misschien de boel nog een beetje hadden kunnen overstijgen...?))  Of je kunt je nog eens stiekem een beetje verkneukelen aan de sukkeligheid van een medetourist: "He, you guys, what did you pay for your Halong Bay tour? We just paid 90 dollars for a one-day trip. Is this a good price?" "Halong Bay is expensive, yes... You just arrived in Vietnam?" (lalalala...we only paid 55 dollars for a two-day tour.... - gnifgnif - you L....RRR!) Maar dan...als je lang genoeg in een land bent, beginnen je dingen op te vallen die je eigenlijk helemaal niet zo leuk vindt en waaraan je je - als je het eerlijk aan jezelf toegeeft - helemaal kapot ergert. En voor je het weet, begin je in het land van de eeuwige glimlach dingen te gillen als: "Do NOT touch my child. Look at her; she is not enjoying this AT ALL!" "This price is just ridiculous, are you CRAZY.... NO, we are NOT going to pay you 500.000 Dong (~25 dollar) for a 3 km trip!" "Does ANYONE here speak ANY English!" en "Waarom is hier nooit eens een F..KING prullebak!" Terwijl je dondersgoed weet dat je er met een grap en een lach veel beter vanaf komt, want je bent immers al een hele tijd in dat land...  En als je dan merkt dat je je aan ieder wissewasje zit te ergeren, dan weet je: eigenlijk heb ik het dus gewoon even helemaal gehad hier... Maar dat zeggen we natuurlijk niet tegen anderen... we kijken wel uit, want voor je het weet, krijg je van die lekkere niet-constructieve opmerkingen, zoals "Maar je hebt hier toch zeker zelf voor gekozen...?" en "Je hoefde dit niet te doen...". Terwijl irritatie één van de interessantste emoties is die er zijn. Want het geeft immers je persoonlijke grenzen aan en die zijn het altijd waard te onderzoeken. Die van ons lag bij 6,5 week Vietnam. Maar we weten eigenlijk nu al dat we het ook verdomd zullen missen: * de verse springrolls van rijstpapier in het Noorden, de Cao Lau van het Midden, etc, etc. * aan het einde van de middag met de locals door de rijstvelden fietsen naar het strand * de wasstraat van duizenden (!) dartelende vlindertjes in Cuc Phuong National Park * het waterleven in de Mekong Delta  * de eeuwige, opdringerige maar oprechte nieuwsgierigheid naar Juliette's haar... ;-) * en natuurlijk het feit dat we ons altijd welkom hebben gevoeld met de kleine meisjes (dit in tegenstelling tot plekken waar veel Westerlingen kwamen)... Maar voor nu is het toch echt bye bye Vietnam, welcome Thailand! We maken binnenkort de cirkel rond! Veel groetjes, Carolijn. P.S. Inmiddels zitten we in Kanchanaburi, Thailand, in het Oriental Kwai Resort, dat ik overigens iedereen kan aanraden. Superrelaxed met eindelijk weer eens een wijntje in de hand! Dus alle irritatie is als sneeuw voor de zon verdwenen.... :-)

Viet Nam

Er schijnen Amsterdammers te zijn die klagen over het feit dat er zoveel brommertjes bij zijn gekomen in de straten. Die zijn overduidelijk niet in Azie geweest! Ik geloof dat wij wel een jaartje of vijf van ons leven mogen aftrekken door deze reis... Een mondkapje dragen lijkt vanuit dit werelddeel bezien niet meer zo'n overtrokken gezondheidsmanie (ze hebben ze hier dan ook in alle kleuren en maten... iemand interesse?). En aangezien er een heleboel Vietnamezen in Vietnam wonen, zijn er dus nog meer brommertjes. En dat geeft nieuwe uitdagingen in het verkeer. Oversteken zonder stoplichten gaat dan ook zo...: kind op de arm, diep ademhalen (+ schietgebedje), nog maar een keer diep ademhalen, ogen dicht (of toch maar niet), en uiteindelijk zo langzaam mogelijk de straat oversteken, waarna er een dans ontstaat van elkaar voorrang geven en ontwijken. Althans met de brommertjes, want de auto's en vooral de bussen rijden gewoon keihard door.  De Vietnamezen (en ook de Cambodjanen trouwens) gebruiken de brommer als vervoermiddel voor alles en iedereen. Dus hoppa, papa voorop met een kind tegen het stuur geklemd, mama erachter met baby aan de borst en nog een derde kind ergens daarachter, en oh ja, ook nog wat levende ganzen die aan hun poten aan de brommer hangen (af en toe schiet een kopje omhoog om nog even wat te gakken). En ach ja, oma kan ook nog best mee. Maar hoe is het dan verder in Vietnam? * Ze zijn hier nog beter in het achterna zitten van de kinderen. Lekker knijpen in de wangetjes, armpjes en tussen de beentjes (jaja! om te checken of J-tje echt geen jongetje is) en een goeie tik als ze geen aandacht terug willen geven... Oei, niet echt iets voor de meisjes, dit alles... * We waren er al voor gewaarschuwd, maar ze zitten je echt in je nek hier. Stel je maar eens voor een Vietnamees menu met wel 300 gerechten uit te moeten pluizen voor al die miezemuizerige etertjes, met een Vietnamees die de gehele tijd (letterlijk) in je nek staat te hijgen... Oei, niet echt iets voor de mama, dit alles... * Ze spreken hier compleet geen Engels...: "is there a cinema in town, you know, with movies?" "oke, no movies on tv? I phone for you, fix tv" ....euhhhh.... * Maar het is hier wel verdomd mooi! Via de waterstraten in de Mekong Delta die we met een klein bootje onveilig hebben gemaakt. Naar het bruisende Ho Chi Minh City (=Saigon) waar we hebben gelogeerd bij Madame Cuc. En de groene heuvels en het Crazy House van Dalat. Zitten we nu aan de kust met de bergen in onze rug en hebben net een kabelbaantochtje over zee (très cool!) gemaakt. En ik verheug me op nog veel meer. Groetjes voor iedereen! Carolijn & co.

De Januskop van Cambodja

Oef, het is heet hier! Niet een beetje heet, maar echt het heet waardoor je begrijpt waarom er ooit siesta's zijn uitgevonden, de mensen liever in een hangmat liggen dan werken, en ze om 5 uur 's ochtends opstaan.... (8 uur is echt al veel te laat voor enige activiteit!). Tijd om wat meer naar het Noorden te trekken en het mooie, morsige, mysterieuze, moeilijke Cambodja te verlaten.  Want dat het een land van tegenstellingen is, wordt wel duidelijk als je er wat langer bent. Van de vriendelijke mensen, het relaxte Phnom Penh met z'n anarchische verkeer, de grandioze tempels van Angkor Wat en de positieve toekomstimpulsen in Battambang, naar de trieste wijken van Sihanoukville, de vergane glorie in het Zuiden en de slecht onderhouden stranden van de vele mooie eilandjes is onze reis gegaan.  Cambodja heeft het goud in handen, maar is er nog niet helemaal klaar voor, zo lijkt het. En dat levert soms wat verhitte discussies op tussen F en mij (niet te vaak, aub, want het is al zo heet...). Wat dacht je van een mooi, zeer succesvol Frans project op het platteland van Battambang dat er voor zorgt dat kinderen een opleiding kunnen krijgen in de kunst (o.a. Cirque du Soleil achtige circustraining)? F: toch jammer dat ze een Westerling nodig hebben om de juiste motivatie en ambitie te pakken te krijgen... C: jij, cynische man van middelbare leeftijd! Dit is toch mooi (ze hebben net 10 jonge mensen voor 4 jaar naar het buitenland kunnen sturen om een opleiding te volgen en op te treden...). Snap jij dan niet dat je voor het wekken en koesteren van ambitie een goede mentor nodig hebt en dat die er nu juist niet meer zijn door de acties van de rode Khmer...! Oef, had ik al gezegd dat het hier heet is... Maar over één ding zijn we het in ieder geval eens: de troosteloosheid  van de aanblik van oude Westerse mannen op zoek naar aandacht en meer bij de jonge vrouwen van Cambodja is er niet één om over naar huis te schrijven (maar dat doe ik dus toch eventjes wel). Sorry mannen, maar ook jullie kunnen er op een gegeven moment maar beter een goede hobby op na gaan houden... :-)  Kortom, een reis met indrukken om over na te denken op één van de vele strandjes-met-potentie met een lekkere Fish Amok in de hand, voordat we via de Mekong Delta vertrekken naar Vietnam. Tot slot, Juliette's allergie tegen fotografie begint nu serieuze vormen aan te nemen. Wij kunnen alleen nog foto's van haar maken als het zeer, zeer stiekem gebeurt... Net nu F had bedacht het reisbudget terug te verdienen door haar op te geven bij een Aziatisch modellenbureau... ;-)  Doei, C. 

De echte reis is begonnen!

Wow, de reis is nu echt begonnen! Na het vakantieland Maleisie, is Cambodja toch wel van een andere orde. Wat ook helpt, is dat we eindelijk een beetje onze stress kwijt zijn en samen in een ritme komen. Dat kostte wel even.... :-) Vooral Soraya vond het allemaal erg moeilijk en praatte veel over A'dam en teruggaan en Juliette piestte acuut weer iedere dag in d'r broek. Maar ook zij lijken hun reisritme te hebben gevonden: Soraya vindt nu ook Aziatische jongetjes leuk als speelvriendje en Juliette eet het liefst alleen nog warm (zelfs voor ontbijt: "beetje kip, beetje rijst"). Alleen dat piesen krijgen we er nog niet uit... En gelukkig kunnen ze wat hebben! De meisjes zijn tot onze grote verbazing eigenlijk op hun best als we boswandelingen en, zoals vandaag, in de hitte de waanzinnige tempels van Angkor Wat en Angkor Thom bekijken. Met plakhaar van het zweet geven ze geen kik en lopen lustig met stokjes en steentjes te pielen terwijl wij de tempels kunnen bewonderen. Binnenkort weer verder en wat meer weg van de standaard route; het is hier te leuk om alleen de hoofdpunten te zien. Gelukkig hebben we nog wat weken! Tot slot nog een paar inzichten. Tja, en die inzichten over onszelf (waar Annemieke om vraagt); daar hebben we dus gewoon geen tijd voor! ;-) En dat is misschien maar goed ook, want psychologen denken al veel te veel over zichzelf (en anderen) na... (ah ha, toch nog een zelfinzicht! Hahaha...) * Juliette wordt nu zo gek van al dat gefotografeer van Chinese en Japanse toeristen dat ze zelfs niet meer op onze eigen foto's wil staan... * We zijn nu al zo lang onderweg dat we, net zoals thuis, af en toe ook afhaalpizza's gaan halen... * Frédéric is inmiddels heel bedreven in het langzaamaan laten verdwijnen van onze spullen, zodat we nog lichter kunnen reizen! De teller staat op: shampoo, een van de Patapums (rugdrager), puzzelstukjes, stiften, trui, slabbertje... Maar we hebben nog even! * Tot de vocabulaire van de hedendaagse, reizende 2-jarige peuter behoort nu ook "iPad, tuktuk, gekko, youtube, rode mier, downloaden, tempel, noodles, roze/groene fanta, Angry birds in space". Mogen jullie raden wat we hier de hele dag doen. Hoop dat met jullie ook alles goed gaat! Groetjes, Carolijn.

Alweer een maandje onderweg!

Alweer een krap maandje onderweg! En Nederland met haar wind en koude weer lijkt dan ook ver weg... Na een paar weken easy travelling in Maleisie zijn we vandaag voor het eerst op één van onze hoofddoelen van onze reis: Cambodja! Het begon allemaal lekker relaxed met een hobbelige aankomst op het vliegveld in Phnom Penh, Juliette die had bedacht toch nog even te gaan plassen in het vliegtuig (zonder naar de wc te gaan... en daarmee haar moeder helemaal onder te piesen), geruzie tussen "mampa" en "mimi" bij het regelen van het visum en het zoeken naar dollars om de taxi überhaupt te kunnen betalen... :-) Maar dan zitten we nu toch eindelijk in een erg fijn hotel met zwembad en een balzaal van een kamer met dito bed. So far, so good! Morgen maar eens op pad om de stad te ontdekken en de kinderen weer eens uit te laten waaien... Maar wat heeft Maleisie ons dan gebracht? In ieder geval het volgende inzicht over reizen met kinderen: * Kleine meisjes houden erg van coca cola! * Maleisiers kunnen niet geloven dat het haar van Juliette echt is... hahaha. * We weten nu hoe het is om beroemd te zijn; de meisjes worden vaak zonder te vragen op de foto gezet met zoon of dochterlief. En door het voltallige personeel van een restaurant te worden aangestaard (vanwege die kleine "blonde" kindertjes) terwijl je met stokjes je rijst probeert te eten, is nu ook voor ons normaal. * Juliette helemaal gek wordt van dat geknijp in d'r wangetje. * Soraya voor alle diertjes bang is. * Juliette dierenvriend nr. 1 is. * De meisjes houden best van een bergwandeling en ze kunnen ook prima een backpackerslodge aan (maar dat doen we maar niet meer, want hun ouders verrekken tegenwoordig hun nek op die keiharde bedden). * Maleisie is in ieder geval een erg makkelijk land om te reizen met kleine kinderen, dus zeker een aanrader als je een keer in de winter naar een warm land wilt.. Doei! Carolijn P.S. Zie de kaart voor onze reisroute.